Sazende-i Giryan
(III) Hezeyan Mektupları / Üçüncü Nüsha (Sazende-i Giryan)
dar kafese kilitle süpürge ettiğin o saçlarını.
hayat ne verdi?
"- dert, tasa."
bir de maddiyat dolu o bitmez kaygıların.
insanlar, insan değil, tanımaz oldu bendini.
sen de basit bir insansın övme hayat derdini.
doğumun başı fani, sonunda vukaat var, bense faili.
ben Tanrı'ya koşarken, gel sen taşı bu derdi.
ne derdi?
"- gözüme batan insan sürüsü" kader yazar dününü.
elbet birine çarpacaktır sivri kalemin keskin düğümü.
ihtişamı bana bulayan, gençliğim yaşına ermeden,
koşan küçük çocuktum ben, hayatın sahte caddesinden.
biraz huzur ve mutluluk, vardı elbet hayallerimde,
belki gençken ak saçlarım, aynasıydı cesaretinde.
huzur; denilen varlığın peşinden koştum senelerce,
hayat; aldı benden onu da, öksüz bıraktı caddelerde.
yeni bi gün, yine bi güneş açıveriyor gökyüzünde,
soruyor utanmadan sahte yüze "bugün nasılsın?" diye.
cevapsız anonim oldu, dudaklarım tekririnde,
ben her sabah uyanır oldum, iftiraların tadı dilimde.
sinsi tuzaklar içinde, ben hergün ölüyorum paslanıp.
şeytan yüzlü meleklerin omuzlarına yaslanıp.
hüsran; korkak çocuk, saklanır cesaretime,
günahlarını toplar oldu, huzuru bulma isteğiyle.
kimisi kalbi açtı, aşkı buldu, erişti.
bense yalnızlık kollarımda dört duvarla seviştim.
ruhum her sabahtan rahiyayla okşanırdı,
şimdiyse bir kalem ve bir kağıt kaldı, hüznü martıların.
saçlarım zaman süzgecinde, dökülüyor yaprağın güzünde,
sazendeler çaldı şarkımı, giryanımsa yürek oldu ellerimde,
".. yüzümde, saçımda, tenimde."