Sazendelerim Sustu......

// Renksiz dünyanın en soluk çiçeğiyim...//

Her baş kaldırışında isyanlarım,

Bir damla yaş düşer toprağıma...

Nefesine hasret köklerimle soluksuz açarım her güne...

Uzatsan ellerini sanki kırılacak dallarım,

Yok, olacak sonsuz haykırışım...

// Ellerimi uzatırım boşluk, başımı kaldırırım hüzün...//

Söndür ışıklarını!!!

Her yer zifir olsun ve ben odamda yalnızlığı misafir etmeyeyim...

Değersiz olan ne varsa hayatımda,

Kalmalı düşümde, hıçkırıklarımla karışmalı gökyüzüne...

Mavileri toplayıp serpmeliyim gecelerime...

// Hüzzam şarkıların son makamında kal öylece...//

Bir daha tekrarlamasın dilim nakaratını,

Gözlerinden dilime nağmelerin düşmesin...

Sözlerin canımı yakmasın...

Her şarkıda serimde tütmesin yalnızlık,

Seni hep orda bırakıp kaybolayım geç kaldığım baharlarda...

// Gözlerim hayalinle avunadursun ben kaybolayım hiçliğinle...//

Aklımı sürükleyen sonsuzlukların ardından,

Güneşle yüz yüze kalsın umutlarım...

Sen ört pas et bütün hatalarını,

Ben kuşlarını uçurayım kalbimin...

// Sazendelerini susturdum kalbimin, ses ver şimdi...//

İçimde semazen gibi dönmekten bıktı yalnızlık...

Her nefes alıp verişim mayınladı gülüşlerimi,

Seherde bıraktım cam kırığı dolmuş ümitlerimi...

Sustum sadece ölüm hükmündeki gülüşlere...

// Şimdi, yurtsuzluğumda yurt kurmalıyım kendime...//

Malum yeni bir tende ödemeliyim diyetini...

Sustu şarkılarım,

Bekle fırtına kopmak üzere...