Şebboy Moru Düşlerim

Sabah olur hazin bir melodinin ucunda

Şebboy moru düşlerim uyanır

Hasret de yorgun bir göçebe

Bir nefeslik kalsa da dönerim yuvaya

Şafak vaktinin griliğinden

gümüşî çizgiler düşer pencereme

Ben yine gurbetin eşiğinde,

Avuçlarımda yarım kalmış

Bir dönüş sıcaklığı.

Seni düşünüyorum.

Kim bilir kaç gece geçti

Aynı göğe bakıp da birbirimizden habersiz.

Kaç yıldız düştü sessizce

Kaçını dilek diye sakladık içimizde.

Zaman, senden uzak kaldıkça

Uzayan bir yolmuş meğer.

Şiir yazar dudaklarım

Vuslata döner saatler

Gözyaşına döner şafak

Pencerene konar yalnızlığım.

Kapına yaklaşır gibi oluyor kalbim,

Odanın sessizliğine karışıyor nefesim.

Masada yarım kalmış bir çay,

Geceyi bekler gibi soğumuş.

Perdede geceyi taşıyan gölgeler…

Uyuyor musun,

Yoksa sen de benim gibi

Geçmişin ayak seslerini mi dinliyorsun?

Bir tespih tanesi gibi

Geçiyor parmaklarından hatıralar.

Bir fotoğrafın kenarında duruyor gözlerin,

Bir eski cümlenin içinde gülüşün.

Ben sana dokunmadan

Saçlarının rüzgârını özlüyorum.

Düşünden geçiyorum usulca,

Gözlerin dalgın,

Dudaklarında yarım kalmış bir söz.

Cam buğu tutuyor,

Göğsünde sessiz bir sızıyla

Buğulu sabaha karışıyorsun

Az sonra güneş doğacak,

Duvarlardan gece çekilecek.

Gölgeler kısalacak,

Yollar yeniden uzayacak önümüzde.

Belki başka bir sabah

Aynı ışık düşer ikimizin penceresine.

Ne gurbet kalır aramızda

Ne suskunluk.

Bir kapı açılır yalnızca,

Sen bakarsın,

Ben bütün yolları unuturum