Şehir Üşür Yokluğunda

Kaç kez denedimse

öldüremedim içimdeki sen adlı gerçeği

gelişin gibi zamansızdı gidişindeki rota

avuçlarıma alamadığım bir balıktın

sonuna hiç varamadığım bir okyanus

gözlerinden derin ne varsa

kaybolurdum sonsuzluğunda...

Kalbime sevdalar doldururdum

her acıdan sonra

gölgemi yeniden sende bırakırken

umut ekiliydi sereserpe yüreğime

tüm mavilikler uçsuz bucaksızdı alabildiğine

gözyaşında ıslanırdı bu şehir

teninden yakamoz düşerdi denize...

Parmak uçlarıma düşerdi

'seni özledim' cümlesindeki ses tonum

şair ruhlu bir fırtınaydı bu

adının düşmediği çölleri dağıtırdı

avucumda birikirdi ıssız gözyaşlarım

anlamazdın sen

benimkisi, ılıman bir yalnızlık sancısıydı...

Sensizliğin yansımasına sustu yüzüm

tüm sahipsiz gülüşlerimi

ay'ın ayrılık yanına s/akladım

gözlerimde yokluğun, yalnızlık boyu yürüyorum

sisli bir sabaha teslim umudum

alışmaya çalışıyorum gidişine

üstüme gelme yorgunum...

Şehir üşüyor yokluğunda

kimseler görmüyor, susuyorum

hüznüme damlıyor garip sancıların

seni anlatan herşeyi umarsızca seviyorum

g(s)özlerinde uğurluyorum içimin sonbaharını

sonrası yok üşümelerimin

her nefeste tir tir titriyorum.