Sehpada Esen Rüzgar

Darağacını özleyen boğazımın nutkunda

kemirgen hisler yapışmış istilada

Ölmeyi dileyen ümitsiz bakışımda

Bir yangın ve iki damla gözyaşı yanağımda

Ah sen ey sevgili neriman rüzgar

Beni bana terkedip gittin ya

Durgun gecelerde hafakanlar basar

Bir darağacına hasret yüreğim yanar

Sen eserken sehpada salınan ipler

Ne canlara kıydı ahşap direkler

Al beni de götür infazımı ver

Benide alsın artık mazluma kıyan eller

Sevdamı yitirdim bir çürük iskemlede

Adaleti kaybettim küflü mürekkeplerde

perişan ve bir okadar zavallı seslerle

Haykıran o sevdiğim şimdi kara makberde

Buhar olup uçmadan şu zihnimdeki efkâr

Ter olup çıkmadan bağrımda ki sevdalar

Ezilip yok olmadan zulüm gören mazlumlar

Ya este as sehpada ya gönder fırtınalar

Yada ebediyyen kal boğuk kalsın buralar