Şehr-i Veda

Ve birgün

Bir şehir uzanır ellerine

İncir ve zeytin ağaçlarının

Kaldırımlara boylu boyunca sıralandığı

Sokaklarında aşk kokan

Yetim başı yumuşaklığında kalpler

Ve kayısı büyüklüğünü geçmeyen

Ufacık umutlar eşliğinde

Bir sehir uzaniverir ötelerden

Gitmenin o karşı konulmaz arzusu

Kör eder gözlerini

Merak uyandırır nitekim;

Suyu, toprağı havası

Göz bebeklerinden

Suretim;

İrin kusan bir yara gibi söküp atılarak

Bir şehir çıka gelir birgün

Kulağına

Sesimden zorla koparılan

Üvey bir haykırış yerleşir

Azadelik konar omuz başlarına

Adımın sonuna

Bir bilinmezlik mührü

Cebinde yeni bir esgal

Kapı ardlarına gizlenen

Vedaları da alarak yanına

Seni benden

Beni senden eden

Bir şehir gelir ötelerden

.

.

.

Ruhu Azade