Şehrim Uyanır....

Bir nemrutun yüreğinde

Duman duman efkârım,

Saldım göğe uçurtmaları,

Maviler alsın yalnızlıkları...

Gelme sen daha...

Pusu kurmuş

Eşkıya hesabı vakit,

kumral bakışlarıyla

sızılı yüreğime...

Cellâdım şimdi

Gecede ay ve yıldızlar

Saplanır hüznüme...

Şehrimin üstünü

Duman pus yapmış.

Ayın rengi kararmış...

Gökyüzü,

Maviyi akıtmış gidişinle...

Sönmüş her köşe başındaki

Sokak lambaları.

Bir bir kapanmış kapılarım...

Sen gelme daha...

Şehrim uyanır!

En küçük tıkırtıda...

Yağmalama yok artık

Akıl uyandı sarhoşluğundan...

Akıl minik bir kedi gibi

Yüreği yalamakta...

Değil gözüne kaşına,

Gelsen de yârin olmam

Aklım artık kemal başımda...

Daha gelme sen.....