Şehrin Kadını - I

şehrin tüm yollarına gölgesiyle,

binlerce iz bırakan,

ve peşindeki binlerce gölgeden habersiz,

bir kadın var bu şehirde.

göz bebeklerine saklamış aşkın renklerini,

kimse farkedemesin,

onun kocaman kalbine,

onu hissedebilsen erişebilsin,

renkleri teker teker çalsın diye..

kimsede olmayan sevdanın gücüyle.

bulutlardan almış kanatlarının rengini.

yüzünde masum bir nur ifadesiyle,

sonsuz limanlara demir almış,

kaldırımlar üzerinde,

geceyi aydınlatan, ışık saçan gölgesiyle.

şarkılar yazıyorum şimdi,

bir mayıs günü, yanında yürürken

rüzgarın çarpışından üzerime sinen,

kokusunun izleriyle,

her cümlesini parmak uçlarımla okşuyorum,

şehrim gibi, şarkılarımda 'sen' koksun diye.

hüznünü bekliyorum gülün,

göz yaşlarından düşen bir tutam damla,

belki avuçlarıma düşerde,

kalbimi bir fanustaki yaşla avuturum diye.

ne var ki o da yok.

hala koşuyorum gölgesinden,

sokak sokak, cadde cadde.

şimdi lütfen aç kalbini,

şu yorgun, peşinden sürüklenen,

ışığını gökyüzünde değil,

yeryüzünde arayan hilale.

zaman geçti..

yollar çok eskitti.

çok üşüttü kalbi.

biraz daha donmak istesemde,

ruh dayanmaz bu kedere.

kalbimi uzatıyorum ellerine.

belki biraz seversin diye.