Şekil A

Dudaklarının iki yakasını bir araya getirip

ince bir çizgi koyuyorsun araya

sonra bütün sözcükler bitiyor işte.

O dağ gibi aklımda oluşturduğum bütün muhabbet bitiyor ,

sen bitiyorsun ,

gece bitiyor ,

ben bitmek bilmiyorum.

Uzatmanı istiyorum belki harflerini ,

geniş zamanlara yay istiyorum cümlelerini

kim bilir belki ondan bu öfkem ,

bu beynimdeki sinir harbi.

Sahi sen neden kelimeleri en güzel yerinde kesiyorsun ,

dizinin en güzel sahnesindeki reklamlar gibi ,

söyleyecek cümleler mi bulamıyorsun ,

yok

-sa

söylemek mi istemiyorsun cümleleri.

Günlerce konuşmasak mesela biz

aylarca ,

hatta abartsak yıllarca ,

aklının ibiğinden geçmeyecek değil mi adım.

Ve konmayacak dudaklarına

" nasıldır "

kelimesi

hayat böyle işte ,

sen en güzel yerinde susacaksın ,

ben sustuğun her güne

öfke duyacağım

böyle akıp gidecek zaman.