Sen Benim Kendimsin

sesime akraba arkanda bıraktığın sevgi

kor rengi bir yorgunlukla baş etmek için

sımsıkı sarılıyorum seninle ilintili yalnızlığıma

sonsuzluğa bıraktığım bu yankının ortasında suskun

kime seslensem sen sanıyorum

içimde hıçkıran denize saplı bıçağın ağzında ağzın

seni öperken buğday başakları çoğalırdı

kahramansızlığına roman gibi bir mevsimin

ve göğüs gerebilmek için seni beklemenin uzunluğuna

uzak ufuklarla hesaplardım her anın

hasretime bahşedilmiş anlamını

ölümümle mağrur bir pazar gününde susayacaksın

zeytin ağaçlarının altındaki musluğa uzanan avcunda

gözyaşlarım dinlenecek

dinecek çocukluğumuzdan bu yana biriktirdiğimiz

ağlamak duygusu

toprağın üzerinde umut

altında tarihin tortusu

bir bütünüz daima

ayrılıkla kavuşmak gibi

kalbimin doğruluk ibresisin

ömrümün kıblesi

kan kokulu bir sarhoşlukla başım dönmeli

sarmalısın yaralarımı

her anını özlediğim kirpiklerinin uçlarıyla

sen benim kendimsin

göz kapaklarımın altındaki düş incisi

uyandır beni