Sen Dağınıklığı

sana başlayalım dedikçe raflar tozlanıyor

siyah beton denizin ortasında

ışıklar içinde dalgalanıp duruyor evler

bacası var,kapısı var, sesi var hepsinin

açılmamış kapılar gibi okunmamış binlerce not

ömür kırpıklığında seni aramak

sıcak ve tekil hala

yağmur tutmuş bir otobüsü

camına bebek ayakları çizilmiş tıka basa geçiyor

hızla dağılıyor sokak köpekleri

akşam üstü telaşı gibiyiz

tanımsız olanda ustasıyız

uzak yerlere düşüyor bakışlarımız

sabahlarımız küfleniyor cesetlerimize öykünerek

ceketlerimize sığınıyoruz

rüzgar kalkıveriyor karşı tepeden

çocuklar uyanıyor

işçiler uyanıyor

tren garları vapurlar uyanıyor

kara ağaçlar şarkı söylüyor uzak dallarında kadınların

birden yanıyor sigaramız

soğuk gibi ürkek duruşuyoruz sen dağınıklığında

K.Y.