Sen Dur Ben Ölürüm

sen gül, ben ağlarım hayat

sen dur ben ölürüm....

dilim sustu,içim avaz avaz

gözüm dindi,yüreğim sırılsıklam

hakkıma düşen payı kaderimin

razıyım verdiğin bu sabrına dertlerin...

aklım çıldırır,gönlüm hıçkırıklara esir

vur, vur yıkılsın hayata yaslı duvarlarım

kes birer birer dallarımı,

kurudu nasır gövdemde huzurum

ben aklımı özlemine takmışım

.....

kapat,kitle kapılarımı hayat

odalar daralır,duuvarlar üstüme

suratıma çarpılan hayatın acımasız eli

kaçıncı tokat,kaçıncı yara..

işte gidiyorum ...

dayanamaz herkes sussada

hıçkırır bir ana,babaya inat....

vedalaşmak zamansız ayrılığın eksikliği

sarılamadığım ana kucağı özlemim

çocukluğumda yitirdğim baba şefkatim..

ya da hiç sahip olamadığım..

eksikliğini hissettiğim tüm sevgilerin

benim olması için çırpındım hep

çocukluğumda herşey benimdi ,sıkıca sarıldığım

şimdi bir el yok boynumda

bir vücut yok sıkıca dayandığım

ozaman özgürdü yaşlarım ,yağardı zamansız

şimdi kimsesiz bir yolda şehadete doğru

gözlerim nemlensede gidiyorum

artık geç kalınmış mutluluğu neylerim...

ölüm korkutmaz ,ayrılık daha ağır...

sustuklarıma...

söyleyemediklerime üzgünüm,

yaşayamadıklarımsa ayrılığa dair..

ölüm de bana yaraşır .....