Sen Gideli 2
Sırtıma vuruyor günün güneşi
Sen gideli
Kavruluyor buralar cehennem gibi
Köşe başlarını çevirmişler
Adımbaşı zebaniler
Sırtımda kırbaç izleri
Bileklerimde zincirler
Sanki ruhuma deli gömleği giydirmişler...
O güvercin uçamıyor artık
Sen gideli
Rüzgara aç kanatlar
Her uçurum senin gözlerin
Her nefesin kasırga
Avuçlarımda fırtına
Alev alev yangınlar yanıyor bağrımda
Suya aç çöller gibi
Dudaklarım çatlak
Çorak topraklarımda açmaya çalışır güller
Ve beni ancak dikenleri anlar devetabanının...
Bir hikayem var yazılası
Sen gideli
Cibreme mürekkep değmemiş
Elim kalem tutmamış
Sayfalar rutübet kokuyor
Bomboş yaprakları defterin
İçimden mırıldanıyorum mısraları
Deli sanıyor görenler
Ben doğurmaya açken şiiri
Ters geliyor cümleler
Yani zaman zemine uyduramıyor kendini
Atıl kalıyor mekan
Yıkık harabe bir beden
Anıtlar kurumuna devrediyorlar beni
İki arada Bi derede kalıyor hikayen...
İçmdeki çocuk büyüyor
Sen gideli
Sesim boğuk boğuk çıkıyor artık
Yüzüm sarışın Bi çocuk eskisi
Suratımda paspas gibi Bi sakal
Beş yıl sonra görenler çıkaramazlar bu beni
Hoş ben de hatırlanmak istemiyorum ama
Yine de dökülen saçlarımı özlüyorum geceleri...
Atlar koşuyorlar o dar vadilerden geniş ovalara
Sen gideli
Bozkırda kuraklık var
Yaylımlarda kuzu sesleri
Çobanlar sürüyü götürüyorlar gün batımına kovboylar gibi
Daltonlar vurgun peşinde
Çizgi romanlar cebimde
Redkit düldülden düşmüş
Rintintin kendini kangal zannetmekte
Aynı benim gibi ikilemde...
Hayalle gerçek karışıyor artık
Sen gideli
İçinden çıkılmaz Bi hal aldı yaşamak
Kendimi saksıda çiçek zannediyorum
Doktor yüzüme demesede arkamdan tahtası eksik diyor
Tahtasını ektiğimin herifi
Uzun uzun konuşmanın ardından
Bi kağıda yazıyor bi çuval mavi beyaz kırmızı renkli şekeri
Yedikçe kaçan kurbanlığa atılan dart gibi
Uyuşuyor zaman
Anlamıyor bu adam beni
Anlamıyor kimse beni
Anlamıyorlar
Her seferinde diyorum bende bu haller
Sen gideli...