Sen Giderken Adın Kalıyor

Gözlerimde aynı mesafeye ait şehirler taşıyorum

Bir tarafında sen yalnızlığı , sol yanımda ben kimsesizliği

Bir yalnızlık ünlemi taşıyorsun gözlerinde

Giderken bütün coğrafyasını değiştiriyorsun iklimlerin

Bütün yerler dolu sana çıkmıyor hiç bir sokak arası

Avucumda kalıyor bazen düştüğümüz kader notları

Kanlı bir çocukluk hatırası gibi düşüyor beynimin ücra köşelerine

Bir kız çocuğu ;

Hatırlayamıyorum artık gülüşünde tuttuğun bahar yağmurlarını

Hiç kimse anlamıyor düştüğüm sensizlik çukurunu

İşgal ediyorum kendimi kırık bütün düşlerimle

Göç ediyor bizden habersiz kuşlarımız

Şehir aynı kalabalıklar arasında yalnızlığı takas ediyor

Suçlarımızın arasına düşüyor aynalar , kanıyor gözlerin

Hiç dokunamadığım sözlerin var dudaklarında , hani dokunduğumda gidecek olan

Eksi sonsuzda kalbini koruman gibi

Çekiliyor ayaklarımın dibinden aşk

Aç kapını daha gitmedim gözlerinin kıyısından

Ölüm kaç hastalık eder iç odalarımda , sen kanıyorken bütün ömrüm

Adın varsa ben varım , eğer adın silinmişse gözlerimden

Bir sen kalır soğuk duvarlarımın küfürbaz dillerinde

Bir ben ölüyor düşlerimin en kırılgan , işgale uğramış sevgisinde

Ömrüm düşüyor parmak uçlarımdan

Tut , tut ki bütün kalabalık seni bana yalnızlık yazmasın

Adını ver hayallerimin en güzel yanlarına

Bir kız çocuğu düşsün gözyaşlarının en masum yanından

Adın kalsın sol yanımda

Söyle sessizce

Bir yabancıdan farkım olmadan , konuşmadan

Gözlerimin içine kendini mühürlemeden

Sert adımlarla arşınladığı yalnızlığı

Şehirler arası bir yalnızlık otobüsünde bıraktı

Bu bir veda

Adım Efsa

Beni kendinde unut , bir daha adımı andığında gözlerinde beni taşıma