Sen gidince

Sen gidince evin duvarları sustu saatler bile senin adını söylemekten vazgeçti

Ben kaldım bir yarım cümle gibi tamamlanmayı bekleyen ama kimsenin okumadığı

Geceleri seni düşündüm kimse bilmedi kaç kez adını yazıp sildim kaç kez kapıya baktım gelirsin sandım

Sen gittin ben kendimden biraz daha eksildim

Şimdi biri bana “Unuttun mu?” diye sorsa gülerim

Çünkü bazı insanlar unutulmaz sadece yokluklarına alışılır

Ben sana alışamadım yokluğuna da

Hâlâ içimde sana ayrılmış bir yer var kimse dokunamıyor oraya

Çünkü orası senin gittiğin gün benim sustuğum yerdi

Ve bilirsin bazı yaralar kanamaz

Sadece insanın içini sessizce bir ömür acıtır