Sen Gör/me....

Bana, üzülme diyordun, mutlu ol emi

öyleyim şimdi..

çocuklarla oynadım bugün

çoban Ali'nın sopasını alıp sokağa daldım

tren'ciyi unutmamışım meğer

gezdirdim cufcuf larla arkadaşları bir bir

birdir biri unutmadım

taşları topladım koynuma,

boynuma mendil bağladım

oynadım doyasıya, oynadım

güldüm.. hem de çok.

bilemiyorum neden?

sebep, yok !

Akşama doğruydu dereye indim işte

çakal seslerinden korkmadım ilk kez

uğuldardi yine, sesi güzeldi.

Islığımı kattım bir de ırmağın içlerine

yankıları bir hoş geldi.

Üç adımla çıktım kayalıkları görsen

benden hızlı atlıyordu her gölgem

bilemedim neden ?

arkamı döndüm, annemi gördüm birden

ağlıyordu.. neden ?

diyemedim git benden görme sen.

Saçımı okşadı, tenim kokladı

öptü, utandım, ne desem

koluna giremedim.

neden mi, bilmedim..

Yıldızlar düştü patikalara bir an

sandıkalara doldurdum tek tek

Anam, vahladı !

mehtaba seslendım, hey hey gel dedim

ayağım kaydı

tam yani başımda bir aksi kedi

sahi...sahi sen neredeydin ?

aklıma geldin o an ağladım

üzüldüm işte

düşündüm

anladım !..

Gülmemi isterdin hep, duymanı kahkahalarımı

ahlarımı değil, vahlarımdan gelmedin.

bak sevindim işte, sevgini bildim

eğildim önünde bin kere indim yere

yıkıldım işte sevginle

gel/me, canım acıyor şimdi

annem üflüyor dizlerimi

gör/me sen gözlerimi

ol/ma benimle

Ölme sevgili

ÖLME !....