Sen Hiç Büyüme Çocuk

Bir çocuk parkının

Salıncaklarında

Kaydıraklarında

Bana hep sahili, denizi, güneşi

Anımsatmış olan, kumsallarında

Bıraktım ben çocukluğumu

Sokak aralarında yaptığımız

Mahalle maçlarının en güzel anında

-'Oğlum gel yemek hazır.'

Diyen annemin...

Sesini duyduktan sonra ki

Hayal kırıklıklarımda

Bıraktım ben çocukluğumu

O yaz akşamlarında

Mahallenin bütün çocuklarıyla

Gecenin bi yarılarına kadar

Sokakta oyun oynadıktan sonra

-'Hadi evli evine, köylü köyüne.' Diyen

Tatlı mı tatlı, Fatma Teyzemin

O sitemkâr, o kızgın, o uykusuz sözlerinde

Bıraktım ben çocukluğumu

Mahallede ki sayılı birkaç topun

Birkaç kişide anca bulunan bisikletin

-'Bende oynayabilir miyim?'

-'Bir tur da ben binebilir miyim?' diye

Söylene söylene peşinden koştuğum

İki üç arkadaşımın peşinde

Bıraktım ben çocukluğumu

Ma aile gittiğimiz misafirliklerde

Ev sahibinin çocuklarıyla yaptığım

Her yaram/azlıkta, her haylazlıkta

Annemin;

-'Ben evde sana sorarım.' Diye bakan

Ama o an benim gözümün

Oyundan başka bir şey görmediği

Ancak evde aklımın başına gelmesiyle

Güzel başlayıp ta, sonu kötü biten

'Misafirlik' adlı masallarımda

Bıraktım ben çocukluğumu

Her gördüğüm kızdan hoşlanıp

Öğretmenlerime âşık olduğum

Saf bir çocuk kalbiyle uyanıp

Hayal kırıklıklarıyla yatağıma yattığım

Beni olgunlaştıran, beni acıyla yoğuran

Aşkın, sevginin, dostluğun, kardeşliğin

En güzelini, en saf, en berrak olanını tattığım

Hayatımın o en güzel günlerinde

Bıraktım ben çocuklumu...