Sen Hiç Ölülerin Ağladığını Gördün mü

belki geri gelir

belki yeniden sever

belki ellerimi tutar

belki sarılırız da

kim bilir?

uyurken özlediğinin farkına varamıyor insan, üzülüyorum

oysa ben seni her saat diliminde, her çoğrafyada ayrı ayrı sevmiştim

sevişmiştik ders arası, gece yarısı girilen hayallerde

uzuvlarımın her bir köşesi sana çalıyor

aklım duruyor, gözlerim köreliyor, saatler seni gösteriyor

ben en çok seni özlüyorum, farkında mısın?

her şey yolunda gözükürken, hiçbir şey yolunda gitmiyor

sigarayı bıraktım, alkol de almıyorum gittiğinden beri

sen aklıma gelme diye, yemediğim güzellik yok

sıradan insanlar gibi erken yatıp, erken kalkıyorum

insanların arasına karışıp, kimisine hal hatır soruyorum

nasıl gidiyor diyorum, nasıl gidiyor?

bana sormalarına fırsat tanımadan uzaklaşıyorum oradan

olur da sorarlarsa verecek yanıtım yok

gidişini anlatabilecek kelimem yok henüz, üzgünüm

şarkılarla da aram düzeldi, dinleyince anımsamıyorum eskisi kadar seni

aklıma gelmiyorsun değil, aklım oluşunu kabul ettim işte

sana sunduğum her ne varsa, şimdi dost gibi sarılıyorlar bana

senin olanlarla, sensiz iyi geçinmeye çalışıyorum

belki bir yerinden tutunabilirim yokluğuna diye

hiç istemesem de, biliyorsun ki mecburum

sensizliği siz hiç yaşamadınız sevgilim

ben önce sensizliği sonra sizliği yutmaya çalışıyorum

uykularım kaçmıyor artık, onlara iyi davranıyorum

kızılacak bir şey yok; seni arıyorlar

farkındayım onlar da seni görmeyi çok özledi

bir rüzgar gibi esip geçsen,

çiğseleyen yağmur gibi damlasan,

hiç yoktan selam verip gitsen yine, olmaz mı?

ölümden dönsem, film şeridi değil de sadece yüzünü görürüm

öyle içimdin ki, kendimden geçip geçip sana varıyordum

şimdi bana koca bir hiçliğe alışmamı söylüyorsun

sensizliğin de iyi geleceğini

hatta ve hatta senden daha iyilerine layık olduğumu söylüyorsun

sahi sevgilim sorarım sana;

sen hiç ölülerin ağladığını gördün mü?