Sen İstanbul Ol

Biliyorum sevgilim

Aynı kenti sarmıştık seninle,

hüzün bütünleşir'ken

biz hiç sesi olmayan

kaldırım sokaklarının adı olmuştuk.

Biliyorum sevgilim.

Hiç değmedi aşk ile yanan yüreğimiz,

hep yarım kaldı ilk bahara.

Ve hiç tamamlamadı aşk bizi.

Süründük.

Sustuk.

Ağladık birbirimize

Kaderimize yusuf gibi kabul olduk.

Biliyorum sevgilim.

Acımız derin geçişimizin

ayak izleri.

bir türlü geçmek bilmedi üstümüzden

Aynı deprem yığını gibi

kaldık darma duman...

sadece gözlerimizdi konuşan

zaten bir onlar anladı ikimizi.

Hiç yalan söylemeden.

Ve bir ellerimizdi

sıcaklığını hisseden baharın.

Biz buz kesildik.

Ruhumuz.

Bedenimiz.

Ve dudaklarımız sustu.

İşte sevgilim biz seninle

iki yaprağın salkım üzümüyken,

şimdi ise başka şişelerde şarap olduk.

Deli gibi.

Duru gibi.

Aşk gibi.

Ama sakın korkma

biz ölsek bile adımız kalacak

anlatılan masallarda.

Veyahut geçmişten en büyük

aşkı yaşayan hikâyelerde yaşayacağız

Toprak olsak

Üstümüze papatya.

Kış olsak ruhumuza

cemre düşer sevgili.

Yok olma,

Ben ölmedim daha.

Nefes alıyorsam hala, bil ki

senin bana emanet ettiğin sevginin

büyük varlığından'dır sevgili.

Sen susarsan.

İşte o zaman ben firar olurum.

Meçhule döner ölmüşten beter olurum

Ha diri ha ölü

hiç farketmez.

Sen İstanbul ol'ki,

ben kız kulesi olup

ölümsüz kalayım sevgilim.

Bir aşk.

Bi nefes.

Bi sen.

Bi bende biteyim.