Sen Kokan Papatyalar

Dışarıda

Sevda Kıran bir rüzgar

İçerde dört duvar arası

Ruhunu köreltecek kadar nemli

Yaşam alanı denen odam

Demir parmaklıklar arasından

Sokulmaya çalışan güneş ışığına dahi

Sevda tutan ben

Koy beni gideyim Gardiyan

Tam şimdi!

İlk damla ulaşmadan toprağa

Koy beni gideyim...

Yağmur;

Her damlasında bir kesit

Her vuruşunda bir ihtar

Her toprağa kavuşmasında

Vuslat...

Gün geldi

Hazan sardı yüreğimi de

Bahaneler uydurdum suskunluğuma

Gün geldi

Zemheri vurgunu yanaklarımdan

Buz sarmış kirpiklerimin hapsinde kalıp

Süzülemedi isyanlarım

Ulaşmak istediğim

Ne zirvesi buzul bir sevda

Ne de saçlarında ölüm dolaşan melek

Dileğim

Bir kucak dolusu bahar

Bir de sen kokan papatyalar...