Sen Küçülüyorsun Kalbimde
Sen yoktun
Ben küçülüyordum hasretinle
Sen büyüdükçe gözlerimde
Umutlar hayaller azalıyordu nedense
Sen çoğaldıkça
Ben kayıp oluyordum benliğimde
Belki öyleydi
Değildi belki de
Bağlanmanın verdiği avuntuydu
Hislerim sen değildin
Bende varolan aşkın adıydı
Duygularım çoğaldıkça
Mantığım çeyrek kaldı bende
Sen varla yok arası
Yokluğuna alışırken ruhum
Varlığın ağır geliyordu kalbime
Sana dair dileklerim azaldıkça
Sabır çoğalıyordu bende
Küçülüyorsun gözlerimde
Ve gözlerin
Karanlık gecelerime doğan güneş
Şimdi sadece
Uzaklarda yanıp sönen yıldız gibi
Git gide ışığı sönmekte
Aydınlığın varken dünyamda
Mum ışığındayım geçmişimle
Güftesi bozuk şarkı tadında
Yarım bırakılan aşk şiirleri gibi
Sözler bittikçe kelime haznemde
Suskunluklarım çoğalıyor
Aşk küçülüyor dilimde
Ve zaman büyüdükçe büyüyor yokluğunla
Gün içinde sana dair düşünceler
Saniyelere bölünüyor ,ufalanıyor her seferinde
Aşkını çıkarıyorum
Hüzüne çarpıyorum
Hayatıma kattıkların topluyorum
Her seferinde nefretim çoğalıyor
Sen küçülüyorsun kalbimde