Sen Mutlusun Anlayamıyorum

üzülmeni istemem,

biliyorum ağlarsan,

en çok beni akıtırsın gözlerinden..

rimeli akmış bir sevdaydık biz seninle

biz diyorsam kendimi kandırıyorum, sen dinleme

hıçkırıklarım gözlerime batıyor bu gece

seni değil de, sesini çok özledim sadece

adımı söylerken, beni benden alışını

her kelimende bana yeni bir ben bağışlayışını

adım adım aşkı anlatışını..

seni değil de, sesini çok özledim sadece..

tokası takılmamış ayrılığın dağınıklığıydık biz seninle

ruju sürülmemiş bir tebessüm..

biz seninle, acıydık

ayrıldık..

ayrı kaldık, alıştık..

sen beni, benden çoktan gitmiştin

yanlış yerde aramışım, bilmiyordum

aslında ben ben de değilmişim..

peki sen kimleydin?

kim, kimsesizliğini gideriyor

kime '' ben de seni seviyorum '' diyorsun

kim elini tutuyor, kim sana sarılıyor

kim ulan

kim beni sana unutturuyor!

eğer olur da..

aklına gelirsem her hangi bir günün ortasında

aklından geçişime değil de, senden geçemediğimi hatırla

seni seviyorum, seni unutamadım,

aklıma gelmişken bir de çok özledim..

çok özledim..

mutsuz insanları anlıyorum, sen mutlusun..

anlayamıyorum..

senden bahsederken onca şair,

bir ben seni anlatamıyorum..

korkuyorum,

ya bir gün dönersen?

elim gözüm yaşlardan dağınık

dokunduğun her yerim yara bere içinde

sesimi çıkartacak halim yok,

bir başıma öylece..

korkuyorum,

ya gelir de tanımazsın beni?

bir başkası sanır da öpersen,

ben gibi benim acı şeklime sarılırsan

onunla ağlar, onunla gülersen

ben diye, bensizliğimi seversen..

yapmazsın değil mi, diyemiyorum

sen onu da yaparsın, biliyorum..

korkuyorum ama

sen bilmiyorsun,

çok özlüyorum..