Sen Susunca

Susardın!

Ve kar yağardı bedenime

Üşürdü yüreğim

Annesiz yavru gibi titrerdi çaresizce

Gözlerim kapanmadan gecelerim başlardı

Her yer kapkaranlık olurdu sen susunca

Susardın!

Gözlerim buğulanırdı hasret camları gibi

Sonra bir damla akardı bedenin kuraklığına

Bir, iki, üç derken

Boşalırdı bulutlar yüreğin derinliklerine

Sel olurdu

Alıp götürürdü umutları bulanık tenhalara

Yarına umut yoktu sen susunca...

Susardın!

Yıldızlar dökülürdü bir bir hüzün denizlerine

Yüreğimdeki çocuk ağlıyordu kimsesizliğine

Ve benim içim kan ağlıyordu

Sessiz çığlıkların yüreğime saplanıyordu bir, bir

Yaşamanın anlamı yoktu sen susunca...