Sen Vereceksin Bu Hesabı

Nemlenen gözlerim mi ,

Yoksa bu uğultu,

Rüzgarın sesi mi,

Herşey ortada değil mi?

Aralayınca mantık perdesini,

Hatırladım,

Giderek sıradanlaşan gözlerini,

Doymak ne mümkün bu ne külfettir ,

Muhtac olmak, aramak tenini,

Ve ne acıdır ki bana,

Başkasıyla paylaşmak sevgini.

Ben anladım ki,

Bu dünyada karşılayacak yokmuş bu özlemi,

İnsanlar yerip kırar olmuş sevgiliyi,

Umursamaz olmuşlar, unutmuşlar sevmeyi.

Her ne kadar ben olmasam da ,

Sıradanlaştıran bu sevgiyi,

Suç sende,

Doyuramadın bu özlemi.

O benim bembeyaz kanatlı meleğimdi,

Şimdiyse meleğim günahkar,

Kırılmış kanatları,

Ateş saçıyor gözlerinden,

Ama, külden başka birşey değil geride bıraktıkları.

Şimdi mezarındayım aşkımızın,

Oturdum yanına ,

Son kırıntılarını hayal ediyorum hatıralarımızın ,

Ben rahatım ,

Ama sen hesabını vereceksin yaptıklarımızın,

Şmdi rahat ol yat mezarında,

Ben de geliyorum yanına,

Sen rahat ol.

Hesabı o verecek nasılsa .