Sen Y'oksun
Aynı gökyüzüne bakan
gözlerimiz buluşmadıkça,
sabahına kavuşamamış gece,
şafağına kavuşamamış güneş gibi
karanlıklarda kalıp gidiyorum
kalkıp gidemediğim o yere.
Orada ellerin benim,
gözlerin benim,
saçlarını okşayan benim...
Geldiğimde ruhumun yalnızlık
kokulu matemi inmiş oluyor çoktan.
Aranıyor burnum.
Buram buram sensizlik
kokan kalbim;
Biraz mecbur,
biraz mecnun
fazlasıyla da muhtaç tarif edilemeyen kokuna...
Tarif edilemeyen...
Çünkü benim lügatımda seni içime
çektiğim anı anlatacak teşbih yok sevgilim..
Kahvenin o cennet tonuna daldığım gibi,
yokluğuna dalıyorum artık
sensizliğin muzdaribi olmuş
bir yürek yolculuğunda.
Yol yorgunuyum.
Hasret bitkiniyim.
Ne zaman, hangi vakit başladı bu sükutu hayal ?
Ne zaman olacak sabah,
açacak güneş, gerçekleşecek hayal ?
Yürek dayanmıyor
bu h'isli gecelere, soğuk...
Yanaklarım üşüyor sevgilim,
ellerinden yoksun.
Denizlerim aşk sarhoşu,
kahveden yoksun.
Sen, sen y'oksun...
Ve kalbimden çıkmıyorsun...