Sende Ki Ben

Kaybettim ilk kez benliğim severken

Hayat değil

O oldum

Sevmeyi denedim onda ki beni

Ben bile sevemedim kendimi

O alımlıydı güzeldi

Bense sade ve düz

Onun pamuktan elleri ve yanakları vardı

Benim kilerse taştandı

Gözleri insanın için ısıtmaya yeterdi

Bir katre alevdi sanki bakışları

Hayatı çarpsam bölsem o çıkardı

Ha bir eksik ha bir fazlaydı

Geceleri uykuma ışık tutan hayallerim olurdu

Hayatta en umutsuz kaldığım an

Parlayan umudum olurdu

Ama onda ki ben sade ve düzdü