Seni Bir Şiirle Anmak

sesini hiç duymamış bir kitap cümlesinde kaldı çaresizliğim

yine de sen güldüğünde

kaçıp giden kelimelerini affediyor tüm şairler

mesela bir şair senin gözlerinde buluyor şiirini

aynı şair gözlerinde asıyor tüm geçmişini

çünkü sen gülüyorsun

gülmeleri utandırıyorsun

tanıdık melodilerin içtenliğinde sana birikiyorum yeniden

öyle bir birikmek ki bu, eksile eksile

tezatların adına karşılık gelmediği bir dünyanın salıncağında

düşlerimi uyandırıyor kurduğum hayaller

beklemelisin, söylenmemiş binlerce sözüm var

bitmez mi bu gittiğin yollar

yolculukları cam kenarında oturmak pahasına bile sevmeyen

huysuz bir yolcunun huzursuzluğuyla dolu sokaklarda

tek başına gezmeyi ne zaman öğrendin böyle

hiç açmamak üzere kapattığım şiir defterlerimde hala sen kokan

hala sana yazılan şiirlerim var oysa

huysuzluğum kendimden, huzursuzluğum yokluğundan

söylesene, böylesine yokken nasıl bu kadar çoksun

bir şiir sadece seni anmak için mi var

soruyorum

oysa hep ölüyorum sustuklarında, ölüyor yazılanlar

sıcacık ellerin vardı ne zaman morga kaldırdılar

bana mektuplar yazardın, harflerin kuşlara benzeyen sesleriyle

ne zaman kış geldi ellerine

sen gidince, bir düş öldü benim içimde

imgelerini satılığa çıkardı, şiirini senin yüzünde bulan şairler

geçmişini senin yüzünden asan şairler...

sen gidince bir çocuk büyümenin resmini çizdi

içinde kuşlar yoktu, mavi de ağlıyordu üstelik

bu nasıl sessizlik... vicdanını hangi mezarlığa gömdüler

ben üzülünce ağlardın sen

ne zaman gözlerine toprak örttüler

şimdi, yüzünde yolculuğa çıkıyor bir acı

belki de yüzün yüreğimde bir kentin adı

yüzün, içimde enkazdan kurtulmuş bir ev

yüzün hep yolculuklarda

yollar paramparça...

(''Bir fotoğrafa şiir yazmak'' konulu yarışmada, site yönetimi tarafından Jüri Özel Ödülüne layık gören herkese teşekkürlerimle...)