Seni Saklayacak Bir Incir Yaprağım Yoktu

Sesin beni çağırmıyorsa,

İstemem kimseyle konuşmayı,

zaten kayıptım,

Adem cennetten kovlduğundan beri dünyada.

(Ve seni saklayacak bir incir yaprağım yoktu)

(kalbimde herşeyinle duruyorken,)

Anlamaya çalışıyorum,

Fakat her nedense sen,

ölümlü olduğumu yüzüme vuruyorsun,

sana hak vermiyor değilim ancak,

Seni sevebiliyorsam

akabiliyorsam alın yazına

Kızma

bu benim değil

tanrının cehaleti,

Beni sevmeyeceğine ihtimal vermemiş.

Şimdi bu şiiri okuyanlar sanacak ki

şair olmak için acına rüşvet veriyorum gözyaşımdan,

Seni boş veremem yüreğim buna elvermez,

Seni ancak sevebilirim

nazımın geçtiği kadar.

Yoksa ikimizin varlığından

ve hasta olmuşcasına sana ihtiyacımdan

şikayeti yok kimsenin.

Sesin beni çağırmayınca

Uykusunda ölmüş bir yağmur damlasyım

ayaklarının altında ezilip giden.

NİŞANLANAN SEVGİLİYE