Seni Sensiz Sevmek...

Bekleme bir gün döner diye.

Ben alıştım seni sensiz sevmeye.

Sende alış!

Alıştırır hayat.

İncinme!

Az yemek gibi oluyor.

Az su içmek.

Bazen onu da içememek..

Önemli bir şeyi unutmak gibi.

Ya da yağmurlu havada şemsiyesiz dolaşmak

Öksüz çocuk çaresizliğiyle.

Gecelemek bazen kaldırımlarda

Tüm ıslağına rağmen katlanmak..

Soğuğu iliğinde hissetmek bir yerde.

Ama her şeye rağmen

Seni sensiz sevmek

Yaşanır güzellikte...

Bazen tanımadığın limanlara demir atmak.

Kardeş bellemek çakıl taşlarını,

Sektire sektire denize fırlatmak.

Aramadan sadece beklemek bir dost yüzünü.

Bir ağaç gölgesine oturup,

Sıkılmadan sadece beklemek gelecek bi rüzgarın

Koluna girmesini.

Ve her şeyden çok bir akşam sefasının

Yarın güneş yeniden doğacak demesini...

Martılara simit ismarlamak

Son yüzlüğünle.

Güvercinlere ise buğday.

Yararlı hissetmek kendini belki de,

Hissedebilmek...

Seni sensiz sevmek

Bence gerçekten yaşayabilmek...