Seni Sevmek Çok Ayrı
Seni sevmek çok ayrı;
Gözlerinin rengine boyamak bütün şehri,
Yeri, göğü, denizi..
Güneş ki en heybetlisi ve en ağır abisi
Aydınlık yüzlüsü semtimizin.
Ve güneşten kopup yanağında hayat bulan gülücükler gibi
Seni sevmek çok ayrı...
Önce bir uçtan bir uca yakmak gerek
Semti, şehri, denizi ve hatta güneşi.
Ve hiç bir şey gölgeleyememeli
Aldığın tek bir nefesi.
Bir çay sofrasında
Dua olur köpük köpük dökülürsün dilimden
Bir kervan geçer göç gider önümden.
Dağların eteklerinden süzülür yüzün gözlerime
Seni sevmek çok ayrı...
Sonra kokun süzülür penceremden odama
Ilık bir rüzgarla.
Genişler göğüs kafesim,
Çiçekler açar gönül bahçemde.
Şiir olur dökülürsün dilimden mısra mısra,
Hissiyatı fiile dökülür,
Yol alır damarlarımda yaşamak.
Seni sevmek çok ayrı...
Ki sen;
Dalından koparılmış iklimlerin serin rüzgarları,
Kendi içine akan coşkun nehir,
Gece ve gündüzün kan davası güttüğü yetim baharların eşsiz çiçeği,
Kırk yerinden yara almış kırık kanatlarıyla meydan okuyan şovalye,
Radarına yakalandığım gözlerin sevda tüccarı,
Seni sevmek çok ayrı...
En kıymetli kelamı dilimin,
Sen beşinci mevsimim.
Haddini aşan güzellik,
Seni sevmek çok ayrı...