Seni Sevmek Gelir Aklıma

Direnir üstümüzde

bir rüzgâr ki derin

ve zorlar gözyaşları ağlıyarak.

Açılır serin sularından

varlığının beyaz nilüferleri

ve içerdir serinliklerini

su gibi aziz

uykusuz sabahlara kadar.

Öpülmesi,

dudağında bir şenlik odu,

yanık bir türküdür kalan

özlem dolu yüreğinde.

Sezme derinliğindedir

kısık coşkun,

hüzün gibi duran bakışın.

Seni birden sevmek gelir aklıma

denizleri ve şarkıları avutmak için.

Uçurabilsem uzun bir uykuyla

ay ışığında kadınlık memnunluğunu

ve yatırabilsem seni kollarımda

uzun, bunaltıcı gecelerin sessizliğine.

Seni anlatmak için gelmiş gibiyim

ve kucaklardım gecelerini

ay ışığına yazdığım şiirlerle.

Ter damlası mısralarım

okşardı seni

uzun yıllar düşüncesiyle.

Seni sevmek gelir hep aklıma

öyle hafif, öyle derin

ay ışığına sarılırken

ve uyanır başka yerlerimiz

kaybolan hislerden evvel.

Acı bir tiraddır aşkı yaratmamız,

buğulu, eriyen bir senfoni

kadar tuhaf.

Çatırdıyor şarkıların ürpertisi

ve belâlar getiriyor Sonbahar yaşım.

Dallarda unutulmuş

elmanın tadı gibi,

ısırılarak yenesi

oynaşlar Sonbaharı kız.

Bir elin aşkı yaratan

öteki elin ölümü

binbir parçaya yırtan kız.

Ne zaman baksam

döner durursun ortalarda

ve isterim seni öyle bir tutkuyla

şarkılara dökeyim.

Can çekişiyor düşlerimde

ay ışığı dolanışın.

Ve seni sevmek ister birden

işlenmiş yazılarım.

Mısralarımsın artık

Elen'si kadar Ronsard'ın.

Uzanmışsın kımıltısız

ve indirirdin beni

dolaştırmak için

saf saf gecelerinin tenhalıklarına.

Düşelim isterdim

öpüşlerinin boşluğuna

varmak ulaşmak için

yokluğunun uzak ufkuna.

Ve gitme,

bütün şarkıların sonunda,

gitme, öyle kal,

biriken mısralarda

bir yığın eksik kitap gibi.

Öyle, benim dilimin ucunda,

gündüz fikirlerimde,

gece hayallerimde,

gülüşünün akar derelerinde.

Öyle, şiirler gibi eksik

ve yıldızların ömrü kadar uzun,

sonsuz, çok derin

uyur zaman bir yerde.

IOANNIS BOZIKIS

Bir Boğaz Vakti

Atina – 2005

ISBN: 960-630-777-8