Seni Tanırken

Mavi ile yeşilin kol kola

Gezdiği bu şehirde

Göçmen kuşları gibi hoyrat gönlüm

Gençliğimin tüm saflığıyla

Dört mevsim yeşile bürünen

Şehrin tüm sokaklarını

Yeşil bir pardüseye hapsedip gidiyorum

Tüm pencereleri kapatıp

Şehrin ışıklarını,

Gözlerinde seyre dalarken

İliklerine kadar ıslatan

Gün aşırı yapmurlara

Seni tanırken

Vurgun yiyen sevdalara

Tanık oluyordu

Kendi sonundan habersizcesine

Ve sen ilklerimin şehri oluyordun

İlk baş kaldırışımdın

İsyan şiirler söylerken

Şehrin yalnızlıklarına

İlk kanışım oluyordun

Katıksız ölüme salan gülüşlerine

Seni arıyordum,olmadığın yerlerde

Yahya Kemal'in

İstanbul'a olan sevdasında

Neşet Ertaç'ın

Dertli mızrabında

Dizeler notalar arasında

Seni aramakla meşguldüm

Ne zaman ki buldum

İşte o zaman kaybettim

Ne olmuştu gözlerindeki umuda

Ayrılık rüzgarlarında savrulup

Hüzün yağmurları gibi

Yağıyordu gönlüme

Her şey üşüyordu

Dilinden dökülen sözcükte

Can evinden vuruluyordu yüreğim

Sevda nöbetinde

Bir damla gözyaşı düşüyordu

Tarihin seyir defterine

Paramparça oldu diye

Aslında paramparça olsan sendin

Hayallerini,gençliğini bıraktın

Her bir parçada

Keşkeler kokluyorsun

Çaresizliğin çığ gibi düştüğü gecelerde

Ağlayacaksın için için

Ahımı aldın bir kere

Korkacaksın yalnızlığın

Korkunç kalabalıklarında

Beni düşüneceksin

Hani hayallerini yıktığın

Oyuncaklarını çaldığın beni

Ama emin ol

Sen ölümle meşgulken

Ben doğmakla meşgul olacağım.