Senli Zamanlar

Hani,

Bir şiirin

Sözcük kaplı merdivenlerinden

Gözün bağlı inerken

El yordamıyla

hiç bilmediğin bir

hayata tutunursun ya

hani,

ayaklarının altında uçurum

kayaları dolaşırken

bir dağın zirvesine ilk adımın

düşer de

zorlu bir serüvenin ardından

o eşsiz manzaranın

keyfini içine çekersin ya

hani,

bir hayatı alıp

kendi hayatına katıp

bambaşka bir hayatta

sırtüstü yüzersin ya

bulutların

mavi ayak izleri

dolaşırken bakışlarında

bir kez daha şükredersin ya

inandığın için aşka

hani,

koca bir kışın ardından

bulutların arasına saklanmaya

çalışan

utangaç güneşin

yüzünde oynaştığı

ışıkların sıcaklığını

yüreğinde hissedersin ya

hani,

sen yalnızlığın o kıraç yollarında

arkandakilere

umutsuzca bakarken

şefkatli bir el aniden

omzuna dokunup

önünde seni bekleyen

yemyeşil bir hayatı

hatırlatır ya...

hani,

kendinden bile köşe bucak

kaçırdığın

ucu körelmiş

kesik yaralarının

tek bir bakışla

bir bir iyileştiğini

hayretle izlersin ya...

hani,

kuş olup kanat çırparcasına

çiçek olup

renk renk açarcasına

yağmur olup

çisil çisil yağarcasına

aynı anda

hayatın her bir yerine

saçılıp

sıcacık değer ya yüreğin

tüm evrene

hani,

bir çocuk gibi,

hani bir bulut gibi

taptaze bir umut gibi

içinde kıpırdanır ya

öldü sandığın duygular...

işte öyle bir şeydir

bendeki senli zamanlar...