Senmişsin Zamanim!

Dopdoluydu zamanım;

Seni sevmekle geçiyordu,

Ya da özlemekle...

Hiç zaman kalmıyordu,

Bir an olsun kendime...

İsyan ettim nihayetinde!

Böldüm zamanı zamanlara;

Önce günlerimi saatlere,

Sonra saatlerimi dakikalara...

Yine yetmedi bana;

Bu kez dakikaları saniyelere..

Ve anladım ki bölsem de anlara,

Seni sevmek sığmıyor zamana..

Vazgeçtim zamanı bölmekten,

Bir de sevgimi böleyim dedim.

Ah ben ne etmişim?

Anladım ki;

Seni sevmekten ibaretmiş zamanım;

Özlemse yelkovanım:

Akrebin üstündeyse, tadında hayatım.

Uzaklaştıkça on ikiden,

Özlemle doluyormuş zamanım...

Ne seni bölebilecek kadar çoktu zamanım,

Ne de zamanı bölebilecek kadar küçüktü aşkım..

Kısacası aşkım, senmişsin zamanım!