Sensin Be Gönül

İnsan kendi gönlüyle küs olur mu? Küsüm işte

Alnıma bu sevdayı yazan sensin be gönül

Küs olmadığım için ağrıyor başım işte

Aşk şarabını içip sızan sensin be gönül

Hani senle kavlimiz vardı sevmek hiç yoktu

Yine deli kalbini hangi cariye yaktı

Hani bu sondu hani artık aç gözün toktu

Kaideleri yıkan bozan sensin be gönül

Hem tövbemi bozmadı sabır ile bekledim

Bir güzele kapılsam belli etmedim sakladım

Yaşıyor musun diye ara sıra yokladım

Yokladığım oranda azan sensin be gönül

Ne zaman gelir molan veyahut kısa ara

Kaldıramaz kalbim her hangi bir başka yara

Bir sevgili uğruna hep diyardan diyara

Usanmadan yılmadan gezen sensin be gönül

Gideceğim yolları bana sormaz seçersin

Yar elinden zehir de olsa yine içersin

Yârin ardından yağmur çamur demez göçersin

Aşkta yol haritamı çizen sensin be gönül

Dur durak bilmedin ne hikmetse yorulmadın

Fırat on sene sonra sustu sen durulmadın

Bir Hülya bir Ayşe bulup gönlüne kurulmadın

Böyle konuşunca da kızan sensin be gönül

Nice arkadaş nice dost bıraktım geride

Hayatta beni en çok üzen sensine be gönül

Etimi yedin bitirdin sıra şimdi deride

Gönlümde barınan tek hazan sensin be gönül

Bakalım nerede son bulacak nerde acaba

Elime geçmiyor ki hapsedeyim onu kaba

Kendini boşa yorma can EMRAH boşa çaba

Deryada okyanusta yüzen sensin be gönül

27.08.2009