Sensin Ey Sevgili

Üfle!

Ruhum serinlesin

Sekine insin gönlüme

Bilsen, ne kadar muhtacım nefesine...

Üfle!

Yangını sönsün kalbimin

Bir bir dinsin onulmaz acılarım

Kapansın kalbimdeki kara delik...

O bahar getiren soluğun

Ensemde hissettirince kendini

Gözümde bir parıltı beliriverdi

Ayaklarıma yön veren kalbin diliydi...

Üfle!

Ki, kesilmesin can damarım

Kuruyup solmasın kırmızı gülüm

Ufuktan beklediğim bahar haberleri

Karalanıp, ye'se düşmesin...

Üfle!

Ne kadar muhtaç insanlık

Sesine soluğuna

Adına yadına

Altın döşeli sapmaz yoluna...

Bir yetimin başını okşayan merhamet

Ya da aç, biilaç sabinin dudağında dirilten nefes

Bin bir yol kavşağında şaşırmış olanın şaşmaz pusulası

Zalimin zulmü altında inleyenin sığındığı şefkat kucağı

Sensin ey sevgili...

13-07-2012