Sensiz De Yaşanırmış

hazmedemedim ilk zamanlar

gidişini,

sesssizce elveda deyişini.

tutkuyla severken terkedilmeyi,

kabullenemedim

delicesine severken sevilmemeyi.

kimseye söyleyemedim

yüreğime saplanan acıyı,

hiç bitmeyecek sandığım sancıyı.

nefes alabilirmiydim

senin soluğunu hissetmeden,

bulabilirmiydim yolumu

gözlerindeki ışığı görmeden.

ayağım takılıp tökezlediğimde

kim tutacaktı ellerimden.

herşeyden ümidi kestiğimde

kim canım diyecekti yürekten.

ey sevgili duy sesimi,

ölmedim,

yaşıyorum hala.

yaşıyorum diyebiliyorum bak.

insan oğlu herşeye dayanırmış,

meğer bu hayatta sensiz de yaşanırmış.

giderken çok şey götürdün benden

yaşama hevesimi,

ümitlerimi,

gülümsememi, benliğimi.

insanlara güvenimi en mühimi.

fakat yaşıyorum sana inat

sadece bir of çekiyorum geçmişe bakarak

bütün mutlulukları sana verse de kainat

elbet benimde hesap soracağım bir yer olacak.