Sensiz Denge

kır atım vardı iki dudağımın ucunda

haziran boylu şaşakalmışlıklardım

gözün alabildiği yere kadar sarardım

dayanaksızlıklarımı

alfabeler çürüttüm

bozdum tüm kurallarını matematiğin

seni tanımasam da devriktim

böyle bir yalnızlık işçisi görmemiştir

yalnızlık bile yalnızlık olalı

çalışkandım ürpermekte

yanılmakta azimli

hiçbir umutsuzluk yanından bile geçemezdi

yarınsızlıklarımın

saatler içine kapanık

dürüsttüm kendimi aldatamayacak kadar

bu yüzden öyle çaresiz...aşksız...

ölümleri yedeğime aldım

ayrılıkta kalmamak için kuşkulu

yalvarsam yakarsam da kâr etmez

zamanı geri döndüremezdim

bıraktım sönmüş ışıkları konuşmayı

sadece senin şuh kollarının akşamındayım

sarsak vaz geçmişliklerle sığamam hiçbir toprağa

kalemim kalmadı kelimelerim çaresiz

gözümü ayırsam saçlarından gökyüzü özlemez uzayı

ah...o mükemmellik...beni her yenilmekten kurtaran aşkın...

vermediğin öpücükler kadar kısalır ömrüm

kaçırdığın sarılmaklar kadar hastalanırım lime lime

şiir değil sensizliğimin günlüğünü yazıyorum

sana yazıyorum

kendime ayırdığım bir parçacık sevgiyi bile

çok görererek kendime

sana olmalıyım kendimi unutarak

ölmek sensizlik varken vefalı olsundu

incecik bileklerini düşünerek boğulmalıydım

sensizlik

incecik bileklerinle sevişmeyişimle

boğsundu

sensiz aldığım tüm nefesleri

bana müstehak her kötülük

klasik yok olmalara gebeyim

en kepaze gündeliklere

ama benim olmayışın tutup kollarımdan

öyle bir itiyor ki eşsiz uçurumlara yüreğimi

bilindik hiçbir acıya açılmıyor gözlerim

hiçbir tanıdık aleve yapışmıyor yüzüm

en değişik benzersizlikler benim benzersizliklerim

çünkü bu senin benzersizliğin

en tatlı cehennemlerin sıratıyla

paramparça ederek sana koşuşlarımı