Sensiz Parmakliklar Ardinda Kanan Yüregim

içimde koca bir volkan kaynıyor

gözlerimde heran akmaya hazır

bozbulanık seller,

bırak! sorma hiç birşey

deşme yaramı..

kanan yüreğim, parmaklıklar ardında kaldı

yüzüm güneşe hasret

sabah olur mu, bilemiyorum...

güneş doğar mı,

karanlığı biter mi gecenin

umutsuzluklar içindeyim, görüyorsun

nasıl mevsim hazan oldu?

neden gündüz gece oldu?

isyan değil lakin, anlamıyorum

prangalara vurulmuş bedenim

kaçıp kurtulamıyorum/ her an pesimdesin..

Hep güneşi bekler o küf tutmuş karanlıklara

Yüreğimin bir yerinde sabırla süslediğim düşlerime

Bir haber bir umut uğramaz posta kutularına

Üşür dört duvar /bense sensiz üsümüsüm yar!

bugün hiç istemediğim kadar muhtaçtım,

Gardiyanın sesine bilirmisin ki?

İşte böyledir bu dört duvar

İçerde tutsaklığın dev aynası

dışarıda gencecik bir bahar

Ne zor iştir şu mahpus belasi

unutmak mümkünmü o nice ezanı

çekerim bugünlerde hediye ettiğin cezamı

seni sevdim diye hancerledin yüregimi

cikamaz oldum su dört duvar arasindan

birgün tekrar gelipte?

cikarirmisin o soguk zindanlardan beni

özgürlügüme kavustururmusun sesimi

iste haykiriyorummm

seni cok seviyorumm..

dinle!!

artik yeter... hancer vurma yüregime

parmakliklar ardinda birakma beni

gel de demirden bir halka(alyans) tak

kelepceledigin ellerime...