Serçe II

Hissiz gri bir kanat çırpınışı gibi kaldı hayat

Serçenin kahverengisinden utanması kadar acıydı

Tüy gibi hafif kalmayı özleyişi

Göklerin sert rüzgârlarına direnmişti ama

Kudretli bir duygu yoksunluğu sıçramıştı başına

Esmer karabataklarla baş başa kalışına mı yansın

Kahverengisinden utanmasına mı?

Bende ise göklere hasretlik olsa da

Gökler dururken yerin dibini tercih edenleri izlemek

Zevk vermese de acı da vermeyecekti bir süre sonra

O 'bir süre sonrayı' yakalamaktı asıl güçlük

Bulunması gereken şifa otuydu da

Hangi dağda gizlendiğini bilenleri aramak gibiydi

Çıktığım yolculuk

Yürüyorum, arıyorum

Ayaklarım üşüyor ama karlı dağların beyazında

Temizleniyorum ondan yavaş yavaş

Yerin dibindekilerin kararmış yüzlerine doğru