Sesini Kısın İstanbul'un

-Hüzün'e...-

Bir kadim yalnızlığa düşmüştü elleri

Haliç'i bana bıraktı saçından kopan zülüf

Yıldızları uğurladı göğe bir kap su dökerek

Kaç gönlün şakağından vuruldu hatıralarla

Her zemheri solukta vurgun yiyerek

Üzerini örtsem akşamdan kalmış vedanın

Yaramda tuz kokusu kalır, sinemde çukur

Kuşlar acıtır özgürlüğün kayıp yüzünü

Zindanlar döver demirini ağlamanın

Sofralarımda ağırlarım Yedikule'li hüznü

Sokaklar... Derin ve korkuludur sen uyurken

Bir yüzü döşek, bir yüzü kayıp inci

Kaldırımların döşüne uğrayıp geçen rüzgâr

Serin bir Eylül sabahı gibi tutkuludur

Sualsizce nutkumu dinleyen sokaklar

Sen uyurken uykusu kaçtı gemilerin

Volta atıyordu denizde çığlıkları

Dalgalarda imzası kalır gibi şairin

Berceste oluyordu dilime sıçrayan dize

Deniz kokuyordu sevdası şiirin

Bu ışıklar, bu güz, karşı kıyıda ağlayan saz

Cumbalardan süzülüp göğe karışan ses

Hüznümü tercüme eden dilsiz yakamoz

Ayağımda güller ezildi musiki tepelerinde

Bülbüle terki oldu güldeki toz

Ah ne güzeldi göğsünde çırpınan kuş

Benim ak öpüşlü ürkek güvercinim

Kafeste asiydi bazen, boşlukta sarhoş

Yokluğumda uykusuzluklar deviren

Güvercinim uyuyor, ne kadar da hoş

Eski bir şehir gibi gömüldü artık

İkimizden kalan şey hatıralara

Belki yağmurun koynunda, belki de bulutun

Başımda dinmez bir sızıyla çoğalırken aşk

Ne olur sesini kısın İstanbul'un!