Sesleniş

Ve yine gece yarısı

Yine esen soğuk bir rüzgâr

Kara, geceye mi yakışır gözlerine mi

Neden uyandırırsın en güzel düşlerimi ey mehtap

Sen mi yalansın gündüz mü yalan

Otur yakamozlarınla uğraş

Her dalgaya bir tane çiz, oyalan

Bırak şu gönlümü gömülsün en derin uykusuna

Koparsın nefeslerle ipini

Tutma ellerimi, ellerin yalancı sıcak

Bütün ihanetlerini öğrenmiş dünden güneş

Neredeyse uyanıp bütün nefretini kusacak

En karanlık locadır uyku, en kuytu yerde

İlk kaçılacak yer unutup her şeyi

Tek can simidi hayal denizindeki çırpınışların

Katili olma ne olur

Sarıldığım bedensiz uykularımın

Ben ki yaşadıklarımın kendisiyim

Her tarafımda bir darbenin izi var, acı

Okşayayım diyen her meltem bir tokat vurur

Bir köşe düşün ıssız, karanlık, nemli bir köşe düşün

İşte ruhum hep orada oturur

Çiçekler açarmış, bahar gelirmiş

Bin bir gece masallarının ilki yaşadığım tek masal

Gece yarısı sellerine engel olamamış kirpiklerime sor

Bırak gözlerime oturmayı

İstediğin rüyayı yaşa sen, istediğin hayra yor

Esmesin artık rüzgâr

Üşüyorum, titriyorum gönül yalnızlığımdan anlasana

Söndür yaktığın bütün mumları

Sustur martıları, dalgaları sustur

Uzat kolunu, sil sahillere doldurduğun hain kumları

Dokunma sakın ruhuma, o yalnızlıklara müptela

Umut verme bir zerre ay ışığı olsa bile

Hüsran dağlarının hepsindedir izi

Bırak uyusun ey mehtap

Uyandırma sakın bu kimsesizi

Heyhat!

Yine gece yarısı

Yine esen soğuk bir rüzgâr

Yine dün gece yarısı gibi kimsesiz bir deniz

İçinde ben

Kendi denizimin feneriyim