Sesleniş

yangınlardan arta kalan

kül rengi saçlarım

is kokulu ellerimle

yağmalanan ömrümün

kırkından sonra

sokulsam sol yanına

açar mısın,huzur kapılarını,yine sevgi dolu

ve tüm şefkatinle bastırıp bağrına

yürür müsün,benimle aynı yolu?

bilirim

şimdi sisli sokağında,ışığım donuk

ve maziden dökülen

hüzün çiçekleri dolu heybemde

biraz güz yanığı

biraz soluk

lakin,katran gecelerde,akrep ve yelkovan vurdukça

ahlı çerçevenin ağlayan duvarına

korkuların ısırdığı dudağım

helak olmuş gençliğim

esrik yanımla

ruhumun kırılganlığı dökülüyor,yamacına

ne olur topla beni son kez

ve öyle kapat gözlerinin kepengini

ayrı coğrafyanın

ayrı iklimin insanı da olsak

aynı rüzgara karşı yelken açmıştık zamanında

göğsümüzü gere gere

şimdi pişmanlık kanatır yüzümüzü

zamanın paslı tırnaklarıyla

işte

ikimizde böylece geldik

hak etmediğimiz yere

aç bana yine kartal kollarını

muhafaza et bu serçe yüreğimi

onar kanatlarımı

bak yine önüne serdim

hiç saydığın,kadınlık duygularımı

yalvarmak acizlik değildir,sevdiğini kaybetmenin pişmanlığını duyanlar için..

utanç duymak, pişmanlığın farkına varıp ta,cesaret gösteremeyenler için...