Sessiz Geceler

Kimse bilmese de sadece sen duymuş ol ...

Bu sessizlik benim mabedim !

Her zaman olduğu gibi , ay ışığının altına sakladım.

Nefes alamadığım zamanlarda yüreğimi akladım ...

Yasaklı gönülleri bir araya getiren tutkuda !

Elini bile tutmaktan imtina ettiğin saflıkta ,

bu sessizlikteydi...

Sen , sana yakışanı çekip kendine ayırdın...

Belki yanıldın ama hiç geri atmadın...

Üzerini örttüğün helalin de olabilirdi...

Haram olan nefiste de son bulabilirdi...

Neyse !

Her neyse !

Sensiz yaşadığım

en derin an kadar

sessiz bu lal kalan dünyam...

Zaman akıp giderken

geceyi ölüme

solumu zulme salan bakışların ...

bir gün tırnaklarını çekerse mabedimden...

Huzurlu bir uykuyu ,

kana kana içerim yeniden...

O gün ,

solumdan doğup aşk ile kapandığında gözlerin...

Kokuna sarılıp

huzur içinde seni içime gömeceğim...

o gün gelene kadar sessiz gecelerdeyim...