Sessiz Kadın

Bir kadın ağlıyordu o gece,

Yanına yaklaştım.

Adımlarla kaldırdı başını yüzüme doğru,

Gözleri dudakları kadar kırmızıydı.

Eline tutuşturduğu o sigara

Sonsuz bir acıyla yanıyordu.

Oturduğu soğuk mermere baktım önce,

Sonrasında sorarak oturdum yamacına.

Anlat dedim, sustu.

Hem anlatmak zorunda değildi.

Bir yalnızlığı vardı,

Öyle alışılmış bir yalnızlık değildi.

Sanki gökten ona emanet edilmiş,

Ölümle dahi son bulmayacak bir yalnızlıktı bu.

Bir sigara istedim, paketini uzattı.

İçinde kırmızı bir çiçek yaprağı buldum.

O farketmeden kokladım,

Kokmuyordu.

Sanki yalnızlık onu öldürüyordu.

Ama o bunu fark ettirmek istemiyor

Acı bir fotoğrafa bakarcasına,

Garip bir hüzün duyuyordu.

Soramıyordum.

Soramamak insanı delirtir mi?

Beni delirtiyordu.

Konuşmuyorduk.

Tek duyduğum nefes alış verişi

Ve arada burnunu çekişiydi.

Arkama yaslandım, kapattım gözlerimi.

Açtığımda gitmişti.

Bir not bırakmamıştı ardına.

Çok aradı gözlerim o kırmızı dudaklı kadını lakin bulamadım.

Bir anda yok oldu,

Ve gitti.

Öyle sessizdi ki gidişi sokaklar bile aldırmadı..