Sessiz Kitap

uçurtmalar

ayna yıldızlı göğün yol parçası

dudaklarım uzakta bir ağacın sel ıslığı

avuçlarımın secdesinde gizli koy

onlar ki kızıl doğum

gece gözlerimin efsunlu nar’ına

dilimizde yüksek sesli uçurum

göçe sırlı kanatların ufkunda çılgın ateş

kırılgan bir çocuğum ben

gözyaşımın dağ doruğuyla derinleşen yollar

ruhumun inci meleği

boşluğa Anka’yla dönen

aynı mesafeyle küllenirken içimize

ay doğmuş düşlerin uykusuna

rüzgarı sağ geceyle esiyorum

yüzümün yarım aynasında kuş’lu mevsim

toprağında kokulu bir turunç

bakma bana öyle

saçlarımın çiçekleri akıyor

yüzüne değiyor bir şey

omzunun çadırında gölgenle

konuşuyorum..

ahreti uyanan her sözün cenneti

iklimiyle soluğumu çekiyor iplik iplik

şehir,kıyamet bir sükutun suyuyla yıkanıyor

zaman kor yarayla geçerken

bir martının gül ağzıyla seviyorum buğdayı

yanağımın kuyusunda hep bir dağ rüzgarı

içimin şarkısı sessiz kitap

dağılıyor ellerine

gövdende kar sureti

gözlerinde ışık lekesiyim

yanardağ kadar..

bütün ağladıklarım kadar yağmur yağıyor

ıslanıyorum

büyüyüp kök salan her dal gibi

seni bir şiire baharlıyorum

kirpiğimin ucundan geçiyorsun

karanlık yanıyor sevgilim

parmaklarım usulca düşüyor

kalemimin ucuna

vaktini döküyorum için

kalp tomurcuğuyla

.....