Sessiz Severken Feryadı Geceler

güneşi kayıp şehirlerde

yitik çocukları büyür gölgelerin

zamanın orta yeri karanlığa saklarken kendini

kömür karası kaderler yazılır fermana

sessiz severmiş feryadı geceler

sen sus.

bir bakış bulursan tenhasında zulmün

gözlerine söylet şikayeti.

ağla ey mağdur yüreği çocukluğun

bu şehri sel alsın

yıkılsın selamsız duvarları sokakların

ahın bin günahı olsun arsızın

her durağın ardı bir yol

beklemek gitmeyi anlatır ötelere

hadi kalk.

ardında rüzgarları bırak anıları savuran

kim bilir.....

birgün bir sabah sarkar çeyrek uykularından

kirpiklerinde aydınlıklar oynaşır

masum düşler misali.