Sessiz Sonat - 2

yitik şehrin soğuk duvarlarının

üzerimde kokusu adına kodes dedikleri

cesedim ben kefenimde çocukların ayak izi

nedeni yok ecelin

gözden akan yaşın vefasıdır her ölüm

yüzümde Ay dolanır ne zaman doğsam med cezirle

Eylül'dü yine böyle hazan adı yalan

büyük bir mabette kendimi öldürdüğüm

Tanrı'nın karşısında tek başıma kalmışlığım

sordular bana Azrail ile

hayatı neden tanımadın ulan!

dedim ki hayatı hiç görmedim ben

sustular

kayboldular

hep böyle sustum işte ben

bir yanım çığlık oysa

sesim katrandır ne zaman söylesem adını

ellerim çolak uzansam saçlarına

gözlerini çizdim düşüme düşe kalka çocukluğumla

kirletme içimdeki sevdayı