Sessiz Yankılar

Zamanın çölde kaybolmuş kumları,

Gözlerimde çatlamış bir gece.

Her adımda bir yankı, bir kükreme,

Karanlığın derinliğinde kök salmış bir yalnızlık.

Bu yalnızlık, derin bir boşlukta yankılanır.

Karanlık gölgelerde, sessiz bir çığlık,

Ruhumun derinliklerinden gelen bir çığ.

Geçmişin enkazı altında sıkışan bir hayat,

Her anı bir darbe, bir acı, bir yaradır.

Ve bu yara, zamanın zalim kollarında unutulur.

Düşüncelerim, keskin bir bıçak gibi,

Karmaşanın ortasında kesilir.

İsyan mı, yoksa sadece bir boşluk,

Her köşe bir yarım kalmış, her adım bir sarsıntı.

Ve bu sarsıntı, evrenin sessiz kucağında yok olur.

Geceyi delen bir sessizlik,

Yalnızlığın soğuk duvarları arasında yankılanan bir ses.

Belki de bu karanlık, bu sessizlik,

Sadece bir çığlığın yankısı, içimde bir boşluk.

Ve bu boşluk, zamanın akışında kaybolur.