Sessiz Zindan

Anlaşılmak beklenen sohbetlerde

ağır bir sükût çöker aramıza;

kelime, bir yüke dönüşür

ve biz, konuşamayız.

Dinlenmek aranan sığınaklarda

gölgeye bile şüpheyle bakılır;

durup soluklanmak, bir lükstür

ve biz, duramayız.

Açılması beklenen pencerelerde

koyu bir perde çekilir içimize;

ışık, bir sızıya dönüşür

ve biz, bakamayız.

Hepsi aynı yorgunluktan beslenir:

incinme endişesi.

O endişe ki,

insanı kendi kabuğuna hapseden

en sessiz zindandır.